Cóż byśmy zrobili, gdyby na świecie zabrakło empatii, ludzie staliby się niewrażliwi na potrzeby innych, a świat mało przyjazny dla nowych pomysłów? Taka wizja może budzić w nas słuszne rozbawienie, ale prowokuje także do przemyśleń nad tym, jak potrzebna jest na co dzień pomocna dłoń. Ta dłoń jest niezastąpiona nie tylko w prywatnym życiu, ale także w biznesie.

Przedsiębiorca może szukać pomocy na wiele sposobów, poczynając od różnego rodzaju dotacji, na programach dla przedsiębiorców kończąc. Państwo polskie ułatwia mu w tym nieco drogę, tworząc wszelkiego rodzaju instytucje pomocowe oraz przyznając zwrotne i bezzwrotne dotacje. Jedną z takich dotacji jest pomoc de minimis.

Pomoc de minimis jest szczególnym rodzajem pomocy publicznej o niewielkich rozmiarach (nie ma wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi Wspólnoty) regulowanej przez przepisy prawa unijnego. Rzymska zasada de minimis non curat lex, czyli prawo nie troszczy się o drobiazgi, wskazuje nam na to, że jest to pomoc nienaruszająca zasad konkurencji na rynku, stąd też nie musi być kontrolowana przez Komisję Europejską.

Takiej pomocy mogą udzielać przede wszystkim jednostki centralne państwa, ale także terytorialne i samorządowe, czy też instytucje, których kapitał zakładowy pochodzi w głównej mierze z budżetu państwa oraz państwo ma realną kontrolę na działanie tejże jednostki (agencje, instytucje publiczne, itp.), jednak należy pamiętać, że środki pieniężne, które przyznają te jednostki, pochodzą z budżetu Unii Europejskiej. Wysokość przyznawanego przez wyżej wymienione jednostki świadczenia zależna jest od zgłoszonego zapotrzebowania, jednak nie może przekroczyć 200 tys. euro (100 tys. euro dla sektora transportu drogowego) w ciągu trzech lat. Oczywiście, prawo wprowadza także inne ograniczenia, z którymi warto się wcześniej zapoznać. Jednym z nich jest konieczność posiadania zadowalających wyników przedsiębiorstwa (firma nie może być na skraju bankructwa, jej dochody nie mogą maleć), czy też niemożność zużycia otrzymanych środków na zakup pojazdów lub przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych.

Przedsiębiorca, który stara się o uzyskanie takiej pomocy, musi przedstawić zaświadczenie, zgodnie z którym wykazuje czy i w jakim zakresie otrzymał w ciągu trzech ostatnich lat pomoc. Celem takiego oświadczenia jest sprawdzenie, czy nie przekroczył on przysługującego mu limitu.

Kto zatem może otrzymać amortyzację w postaci pomocy de minimis?

Mali podatnicy, którzy rozpoczęli dopiero swoją działalność, albo w następnych latach prowadzenia działalności, o ile spełniają definicje małego podatnika
Podatnicy, którzy rozpoczęli działalność (jedynie w roku jej rozpoczęcia) , bez względu na jej obrót

Pomoc de minimis

Wielu ludzi przeciwnych było przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Twierdzili oni, że Wspólnota Europejska nie przyniesie nam nic dobrego, a wręcz przeciwnie – będziemy musieli dopłacać do większości rzeczy, takich jak na przykład żywność. Dziś, po kilku latach od przystąpienia do Unii, ma ona dalej zarówno swoich zwolenników, jak i przeciwników. Jednak jaka by nie była, trzeba pamiętać, że to dzięki niej dzisiaj wielu rodzimym przedsiębiorcom żyje się lepiej. Dzieje się tak za sprawą różnego rodzaju programów pomocowych, takich jak pomoc de minimis.

Pomoc de minimis to specyficzny rodzaj dotacji, który przyznawany jest wyłącznie małym podatnikom, którzy dopiero niedawno rozpoczęli swoją działalność lub którzy prowadzą od jakiegoś czasu firmę, jednak spełniają oni definicję małego podatnika; bądź też podatnikom, którzy rozpoczęli działalność (bez względu na obrót, jaki uzyskali), ale wyłącznie w roku założenia firmy. Przedsiębiorca, który stara się o przyznanie mu dotacji w formie pomocy de minimis, musi przedstawić odpowiedniemu organowi, który przyznaje wyżej wymienione świadczenie, zaświadczenie, w którym jasno określone będzie, czy podatnik w ciągu trzech lat korzystał z tego rodzaju pomocy, a jeśli tak, to w jakim zakresie. Dzieje się tak, ponieważ w założeniu tego typu pomocy jest nienaruszalność zasad konkurencji, co skutkuje jedynie niewielkimi pieniężnymi zapomogami dla firm. Beneficjenci projektu otrzymać mogą do 200 tys. euro w ciągu trzech lat (100 tys. euro – to granica dla firm z zakresu transportu drogowego). Oczywiście, są też i inne ograniczenia, z którymi warto zapoznać się odpowiednio wcześniej. Dla przykładu – firma nie może mieć niezadowalających wyników finansowych (wyniki nie mogą maleć, firma nie może być na skraju bankructwa). Z pomocy de minimis nie mogą skorzystać także przedsiębiorcy, którzy chcą przeznaczyć dotacje na zakup pojazdów czy przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu produktów rolnych.

Lista ograniczeń jest dość długa, ale pod uwagę należy brać również fakt, że pomoc ta może być wykorzystana w wielu sytuacjach, które także warto sprawdzić zanim sięgnie się po radykalne środki.

Różne typy faktur

Faktura VAT jest dokumentem handlowym, potwierdzającym operację gospodarczą pomiędzy sprzedającym a kupującym. W obrocie funkcjonują jeszcze inne faktury. Zalicza się w ich poczet fakturę VAT - marża, fakturę Vat zaliczkową, fakturę rozliczeniową (końcową) oraz fakturę pro forma.

Podstawowym typem faktur jest faktura VAT. Należy ją wystawić do siódmego dnia od daty wydania towaru lub wykonania usługi. W przypadku, gdy podatnik świadczy usługi ciągłe, a na fakturze określa wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano tej dostawy. Faktura VAT jest najczęściej stosowanym dokumentem w obrocie gospodarczym, jednak nie jedynym. Poza nią występują inne dokumenty w zależności od charakteru zdarzenia gospodarczego.

faktura VAT-marża

Bardzo ciekawą budowę posiada faktura VAT-marża. Wyglądem różni się od pozostałych. Ma zastosowanie w obrocie artykułami używanymi oraz w usługach turystycznych. Zgodnie z ustawą o VAT, marża to różnica między kwotą należności, jaką musi uiścić nabywca usługi lub produktu, a ceną, jaką zapłacił sprzedawca zakupując je od innych dostawców (transport, wyżywienie, ubezpieczenie, zakwaterowanie). Faktura VAT-marża ma uproszczoną budowę w porównaniu do zwykłej faktury VAT. Nie musi zawierać następujących danych:

ceny jednostkowej netto,
sumy wartości sprzedaży z uwzględnieniem stawki,
kwoty podatku od sumy wartości sprzedaży netto,
stawki podatku,

Podatnicy nie muszą również wyszczególniać na tej fakturze wysokości swojej marży. W dokumencie tym wpisują wyłącznie:

adresy,
nazwę towaru lub usługi,
dzień, miesiąc, rok dokonania sprzedaży,
imię, nazwisko/ nazwę sprzedawcy,
kwotę należności ogółem wyrażoną cyframi oraz słownie dzień,
numery NIP sprzedawcy i nabywcy,
jednostkę miary i ilość sprzedanych towarów lub rodzaj wykonanych usług.

System opodatkowania VAT-marża rozwiązuje problem, jaki stanął przed prawodawcą po wprowadzeniu nowej ustawy o VAT. Pozwala on opodatkować jedynie realny przychód podatnika, a nie jego obrót.

Faktura VAT zaliczkowa

Faktura VAT zaliczkowa jest dokumentem potwierdzającym wpływ przedpłaty w całości, bądź w części, przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi. Jeśli zatem sprzedawca lub wykonawca usługi otrzymał wcześniej przedpłatę, zaliczkę, zadatek, czy ratę, ma on obowiązek wystawienia faktury do siedmiu dni od daty otrzymania kwoty, lecz nie później niż do końca miesiąca, w którym tę kwotę otrzymał. Faktura zaliczkowa, zawierać powinna:

dane dotyczące zamówienia lub umowy,
datę otrzymania części/ całości należności (przedpłaty, zaliczki, zadatku, raty), jeśli ta nie pokrywa się z datą wystawienia faktury,
dzień, miesiąc, rok dokonania sprzedaży,
numery NIP sprzedawcy i nabywcy,
daty wystawienia oraz numery poprzednich faktur zaliczkowych (jeżeli je wystawiano) oraz sumę kwot pobranych wcześniej części należności brutto,
oznaczenie „Faktura VAT” lub „Faktura VAT- MP”,
kwotę podatku,
kwotę otrzymanej części lub całości należności brutto,
imię, nazwisko/ nazwę sprzedawcy i nabywcy,
stawkę podatku.

Faktura rozliczeniowa (końcowa)

W przypadku, gdy faktury zaliczkowe nie pokrywają całej sumy brutto zamówienia, sprzedający - po zbyciu towaru lub wykonaniu usługi - wystawia fakturę na zasadach ogólnych. Sumę wartości na fakturze w tym wypadku, pomniejsza się o kwotę otrzymanych części należności, natomiast wartość podatku pomniejsza się o sumę kwot podatku wykazanego w fakturach zaliczkowych. Taka faktura nazwana jest fakturą rozliczeniową lub końcową. Powinna ona zawierać numery faktur zaliczkowych wystawionych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi.

W sytuacji, gdy faktury zaliczkowe obejmują całą cenę brutto towaru lub usługi, sprzedawca nie ma obowiązku wystawienia faktury rozliczeniowej.

Faktura pro forma

Faktura pro forma w przeciwieństwie do wyżej wymienionych faktur nie jest dokumentem księgowym. Może ona służyć jako kalkulacja uzgodnionych cen lub zamówienie. Polskie przepisy nie regulują kwestii wystawiania faktur pro forma, mimo to funkcjonują one w obrocie gospodarczym i chętnie są wykorzystywane przez przedsiębiorców.

Faktura pro forma składa się z tych samych elementów, co faktura VAT. Wyróżnia ją tylko oznaczenie „Faktura pro forma” zamiast „Faktura VAT”. Co ważne, taka faktura nie zwalnia podatnika z obowiązku wystawienia faktury według wymogów ogólnych, bowiem sama nie potwierdza dokonania transakcji. Nie jest zatem w myśl przepisów ustawowych dowodem księgowym, a co za tym idzie, podatnik nie ma możliwości ujęcia jej w rejestrach VAT.

W obrocie handlowym faktura pro forma pełni funkcję swego typu propozycji transakcji sprzedaży towarów lub usłóg. Spełnia też rolę informacyjną, gdyż za jej pomocą sprzedający prezentują nabywcom warunki umowy sprzedaży. Ponadto, faktura pro forma może być uznawana za potwierdzenie przyjęcia zamówienia, z kolei dla klienta może być informacją o konieczności wpłacenia przedpłaty.

księgowość online ma do dyspozycji doskonałe narzędzie do wystawiania faktur wszelkiego typu.